عباس بن عبد المطلب ، لبابهء كبرى را گرفت كه كنيهء ام الفضل داشت و فضل را براى وى آورد - كه دنباله نداشت - با عبد الله كه پدر خليفگان بنى عباس بود با عبيد الله و معبد كه دنباله داشتند با قثم و عبد الرحمن كه دنباله نداشتند با ام حبيب . هرگز برادرانى نبوده‌اند كه پدر و مادرشان شريفتر و قبرشان دور افتاده تر از آنها باشد ، فضل به شام در طاعون عمواس مرد . عبد الرحمن و معبد در افريقيه مردند و قثم به سمرقند و عبد الله به طائف و عبيد الله به مدينه . جعفر بن ابى طالب اسماء را گرفت كه عبد الله و عون و محمد را براى وى آورد . پس از آن ابو بكر او را گرفت كه محمد را براى او آورد . پس از آن على بن ابى طالب او را گرفت و يحيى و عون را براى وى آورد كه دنباله نداشتند . وليد بن مغيره مخزومى لبابهء صغرى را گرفت خالد بن وليد را براى وى آورد و ديگر دختران بنزد شوهران مختلف بودند كه از لحاظ سابقهء دين و شرف و نسب چون اينان نبودند . پس از آن سفر جنگى ابو العوجاى سلمى بود كه در ذى حجه سوى بنى سليم رفت و يارانش كشته شدند و او زخمدار نجات يافت . پس از آن سفر جنگى عبد الله بن ابى حدود اسلمى بود كه در ذى حجه سوى غابه رفت و رفاعة بن زيد جشمى را بكشت . پس از آن سفر جنگى محيصة بن مسعود بناحيهء فدك بود . پس از آن سفر جنگى عبد الله بن ابى حدرد بسوى اضم بود كه آن نيز در ذى حجه رخ داد . ابو قتاده و محلم بن جثامه نيز جزو آنها بودند و محلم عامر بن اضبط اشجعى را بسبب كينه‌اى كه از جاهليت در ميانه بود بكشت و بقولى او را از آن پس كه برسم اسلام درود گفته بود بكشت و بقولى اين آيه دربارهء او آمد كه « بطلب لوازم زندگى دنيا به كسى كه اسلام به شما عرضه ميدارد نگوئيد مؤمن نيستى » .